Storythai

อัพเล่นๆ เพราะมาทำงานตั้งแต่ 7 โมงเช้า
ง่วงงงงงง...... (= =)

ช่วงนี้งานเยอะเป็นบ้าเลยว่ะ
แอบเซ็งเล็กน้อย แต่ก็ต้องทำไป
ก็ความรับผิดชอบแปะอยู่บนหน้าผากนี่หว่า

ช่วงนี้เหมือนรู้สึกไปเองว่า เรื่องกอล์ฟไมค์เงียบมาก
อันที่จริงก็เพิ่งมีข่าวเรื่องละครไปแท้ๆ...
แต่นั่นก็อีกตั้งนานกว่าจะได้ดูอ้ะ (งอแง)

ครั้นจะให้ตามไปดูตามที่ถ่ายทำก็ใช่เรื่องที่ไหน
ไหนจะงานเรา งานเขาอีก มันก็เข้าใจอยู่
จะไปให้เห็นหน้าในที่ๆไม่ควรจะต้องเห็นหน้าเนี่ย
มันโคตรจะลำบากใจว่ะ
เพราะยังไง ความอยากดูมันก็มีอยู่แล้วใช่ไหม
แต่ความรู้จักเกรงใจ มันก็ยังค้ำคออยู่ต่อไปเรื่อยๆแบบนี้แหละ
หน้าบางเกิ๊นนนนน ทำใจไม่ได้โว๊ยยยยยยยย
(บ่นอะไรอยู่เนี่ยตู)

ก็หน้าดันแปะคำว่าแฟนคลับไว้ละมั้ง อะไรๆมันก็...
ละไว้ ในฐานที่ (กู) "ไม่" เข้าใจ

5555555+

กลับมาเรื่องความคิดถึงน้องต่อ
(ปากจะบ่นเชี่ยอะไรไป กรูก็ยั๊งงงง...)

ด้วยความที่ก่อนหน้านี้ มันมีอะไรให้ดูเรื่อยๆ
ได้ฟังเพลง ได้ดูเอ็มวี หรือได้ดูน้องตามงานต่างๆ
แต่ตอนนี้......... กริบไปเลย (โฮฮฮฮฮ)

ความคิดถึงน่ะ ไม่ได้แก้หายด้วยการเจอหน้าอย่างเดียวหรอก
แบบว่าพูดไงดี คงคิดถึงผลงานของสองคนนี้อยู่ล่ะมั้ง

เฮ้ออออออ... มานับๆดูแล้ว
ดู performance ของน้องครั้งสุดท้ายก็ตั้งปีที่แล้วแน่ะ!!

พูดเหมือนนาน แต่จริงๆก็ยังไม่ถึงเดือน 555+
แต่มันก็นานอยู่ดีนี่หว่า (ในความรู้สึก)

เฮ้ออออออ......

บ่นๆเล็กน้อย ก่อนกลับไปทำงานต่อ
ตอนนี้น้องมันก็เหนื่อยกับการถ่ายละครอยู่แหละนะ
ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวัน กลับมาบ้านก็ดึกดื่น
กว่าจะได้นอนอีกล่ะ ไม่อยากคิด...
ความรับผิดชอบเค้าก็คงค้ำคออยู่เหมือนกัน
ไหนจะเรื่องเรียน หรือจะเรื่องส่วนตัวอะไรอีก
มันก็ต้องพยายามกันต่อไปนะคับ สู้ๆ

เดี๋ยวบ่ายนี้ไปงานรับปริญญาเบียร์แหละ
ใครไป เดี๋ยวเจอกัน (^^)





P.S.

สปีชี่ย์ต่ำสุดในสิ่งมีชีวิต